هنر پرست

بعد از مدتی طولانی به وبلاگم برگشتم و شروع به نوشتن کردم. اگر این مدت پستی نذاشتم فقط بخاطر این بود که با وجود شبکه های اجتماعی ، کمتر کسی هست که دیگه به وبلاگ خوندن رقبت کنه...

از بچگی نقاشی می کردم اما دست تقدیر من و جایی گذاشت که نقطه مقابل علایقم بود الان شاغلم با یک دنیا....اگه وبلاگم و دنبال کنید خودتون میتونید قضاوت کنید که ... یعنی چی؟ ...

انگار هیچ وقت ناراحتی من واسه هیچ کس مهم نبوده! هر کسی چه دوست چه غریبه دلم و شکسته و رفته... این در صورتیه که من هیچ موقع دلم نیومده کسی و برنجونم... شاید احترام زیادی و بها دادن زیادی به مخاطبم حاصلش میشه این!!!!!!!!!!...

من زخم های بی نظیری به تن دارم اما تو مهربان ترینشان بودی ، عمیق ترینشان... عزیز ترینشان ... بعد از تو آدم ها تنها خراشی بودند بر من که هیچ کدامشان به پای تو نرسیدند عشق من ... خنجرت کولاک کرد....