هنر پرست

بعد از مدتی طولانی به وبلاگم برگشتم و شروع به نوشتن کردم. اگر این مدت پستی نذاشتم فقط بخاطر این بود که با وجود شبکه های اجتماعی ، کمتر کسی هست که دیگه به وبلاگ خوندن رقبت کنه...

از بچگی نقاشی می کردم اما دست تقدیر من و جایی گذاشت که نقطه مقابل علایقم بود الان شاغلم با یک دنیا....اگه وبلاگم و دنبال کنید خودتون میتونید قضاوت کنید که ... یعنی چی؟ ...

انگار هیچ وقت ناراحتی من واسه هیچ کس مهم نبوده! هر کسی چه دوست چه غریبه دلم و شکسته و رفته... این در صورتیه که من هیچ موقع دلم نیومده کسی و برنجونم... شاید احترام زیادی و بها دادن زیادی به مخاطبم حاصلش میشه این!!!!!!!!!!...

من زخم های بی نظیری به تن دارم اما تو مهربان ترینشان بودی ، عمیق ترینشان... عزیز ترینشان ... بعد از تو آدم ها تنها خراشی بودند بر من که هیچ کدامشان به پای تو نرسیدند عشق من ... خنجرت کولاک کرد....

تنهام خیلی تنها ......