هنر پرست

یه مدتی وبلاگم یار و همتای من بود. همدم مجازی ام. لحظه هایی که باهاش درد و دل می کردم و فراموش نمی کردم گاه با هر خط نوشتن اشک روی گونه هایم می نشست. امروز نمیدونم سالگرد سومین یا چهارمین سالی است که این وبلاگ کنارم بوده و هست. همیشه فکر می کردم شاید تا چهار سال آینده شاهد تحولی مثبت و شاد توی زندگی...

انگار هیچ وقت ناراحتی من واسه هیچ کس مهم نبوده! هر کسی چه دوست چه غریبه دلم و شکسته و رفته... این در صورتیه که من هیچ موقع دلم نیومده کسی و برنجونم... شاید احترام زیادی و بها دادن زیادی به مخاطبم حاصلش میشه این!!!!!!!!!!...