تولد وبلاگم

یه مدتی وبلاگم یار و همتای من بود. همدم مجازی ام. لحظه هایی که باهاش درد و دل می کردم و فراموش نمی کردم گاه با هر خط نوشتن اشک روی گونه هایم می نشست. امروز نمیدونم سالگرد سومین یا چهارمین سالی است که این وبلاگ کنارم بوده و هست. همیشه فکر می کردم شاید تا چهار سال آینده شاهد تحولی مثبت و شاد توی زندگیم باشم اما امروز بهم ثابت شده که روزگارم بهتر که نخواهد شد روز به روز هم بدتر می شود و این یعنی مرگ تدریجی...

نمیدونم زجر کشیدن من توی این خانه و خانواده تا چه روزی دقیقاً ادامه داره؟؟؟؟

به هر حال

وبلاگ عزیزم تولدت مبارک...

تمامی دوستانم تولد فرزندانشان را تبریک میگن و من در دنیای مجازی سیر می کنم چون هیچ وقت لحظه ای حقیقی برای من وجود نداشته ...